Building in clay EKWC

EKWC kilnroom

Base course

Crane

Ije and ceramic top

Unveiling moment

Unveiling Porte Parole: april 21th at twilight
in het NL, hierna

In december 2009, four artists where invited to present their plans before the commission. The harbour quarter is an area in Deventer, where artists and creative corporations work. For the quay in public space, an artwork is desired.

Van zaterdag 29 mei t/m zondag 27 juni is er werk te bezichtigen van beeldend kunstenaars uit Deventer in de Bergkerk. Een salon van Deventer kunstenaars en een atelierroute, deze is in het weekend van 19/20 juni.

Baufrau laat een monumentale installatie zien achter in de kerk met titel “Hogere Rede”. Ook stelt zij haar atelier open: Oostzeestraat 1 in het Havenkwartier.

Tamago

Kunstmoment Diepenheim

Tamago

In the series TAO, titled: Tamago

From 15 - 25 october, wind-force 7, sunshine and then rain. The installation stand strong. A few thousand people visited KD.

Because of the different visitors it was really interesting to learn what people see or dit not see in my installation. I talked to artist, people who work with artist, locals and bikers. For 11 days the Raadhuisstraat was our home.

Spray booth

Killn

Big segment

EKWC scale models

ook in het NL, zie hierna

From september 19th till december 19th 2008, I worked as an artist in residence at the EKWC Den Bosch. For three months I lived and worked in Den Bosch. The works where exhibited in DAVO Havenkwartier Deventer “Loodzwaar Steengoed”.

I learnt a lot about moulding, claybodys, drying procedure. I also met some interesting people from all over the world. The EKWC is the largest ceramic work space in Europe.

Monument Old game rink

At first I wanted to work in the EKWC to learn about the opportunities of building the grandstand out of pieces of ceramic. The idea was to build this peace of art in full-scale; 7 meters high.

Learnt about mixing clay, strenght of clay, temperature of the killns and also inside construction. Peter told me “Aukje the works made in clay are like little children, they need a lot of attention”. It sometimes felt like an monastery, I was addicted to my clay works.

New artwork

In this periode of 3 months you can really focus and experiment and make errors. While making the big segments and test models, I created new work. I placed the scale models in a kind of arrangement and put my little camera on a claytray on wheels.

Exhibition

Back home in Deventer, a friend  helped me to put together this film for the exhibition “Loodzwaar Steengoed”.

Fochtloerveen

Nieuw Balinge

Veenkolonie

ook in het NL, zie hierna

Someone showed me a picture of some men sitting at the table. “Oooh but you can see clearly, that this man is from peat and this man is from sand”. This fascinated me immediately; could you really see from which soil people are coming from, it sounds reasonable.

Drente as investigation site

With my fascination of the relation people-soil, this statement was said to the right person. We Duthmen are inclined, with our bluntly direct space planning, to bend the soil to our whises. And nevertheless, the soil on which we live bring us something too, right? To be able to investigate this matter, I have chosen an area which contains these typical soils: peat and sand. I choose the provence of Drente, here you can find both soils, close to each other, people worked and lived on these soils. When you look in the atlas, you can see Holland from above and immediately you see in Drente these typical rectangle shapes. It lookes like someone cut the cake. I was supprised to see straight lines and curves. This is the magnificent difference between peat and sand. I discovered that the course of water (river or canals) is of importance of the shape of this landscape.

Peat and human

The ‘peater’ lived often in a shabby hut, which they built in one night. There was a rule; when there was smoke out the chimney before sunset, you where aloud te stay “right of living” (‘Publieke werken’ Thomas Rooseboom). Working in the peat was heavy and tedious. With their backs bent the man worked in large groups bogging peat. Day in, day out. And when there was no peat to be bogged, everybody moved to another peat area. People moved with their homes too.

Sand and human

On sand people lived in simple farmhouses; crofters. They try to be self-sufficient, with crops from there own lands and a goat for milk (poor mans cow). The houses where from wood and brick, with a living space in the front and stables in the back. Usely they had large families and lived around their farmes. They worked in the fields and also in the peat. The work they did was variable.

Man as building construction

I saw a fotoshoot in a magazine: some hands were photographed from people with different professions. The fishman had a thickening at his middle finger, first phalanx. The person who played the piano, had quadrangle fingers so he could hit the keys hard, like hammers. Here you can see beautifully that a repeated action, gives form to the body. In this project human is looked at as a building construction, from certain area and certain soil. With all here appearances. When someone from the peat speaks, than this is another spectacle than someone from sand speaks. This is an important part in this project men-soil relation.

The building construction as art

With the view; “how man was shaped on sand and how on peat”, there has been several interviews. There is also an interview on tape, as input for an artpeace. I talked to José Post, Evert Sok en Albert Wielink from Nieuw-Balinge. In these conversations you can see clearly the carastaristics in language, body language, doing and bodyshape. At first the interview and filmmaterial should be for me, as input for the art peace. People where enthousiastic and they said: why don’t you do something with this input? While talking to people and looking it back, you see beautifull material for a documentary. The next step is to describe what the ‘search and investigation’ is. In november I hope I can cooperate with people from Nieuw-Balinge and also other villages in Drente.This fall I am writing the script and together with Welzijn Midden-Drente, I am looking forward to work with serveral groups and villages.

NL

Iemand liet mij een foto zien van een aantal mannen aan tafel tijdens een bijeenkomst. “Oooh maar dat kan je zo zien, die zijn van het veen en die zijn van het zand” werd mij verteld. Wat ik mij meteen afvroeg of dit inderdaad ook zo is; het wordt vaak gezegd, maar kan je inderdaad zien van welke grond men komt en waaraan zie je dat dan.

Drente als onderzoeksgebied

Door mijn fascinatie voor de relatie mens-grond, was bovenstaande uitspraak aan de juiste persoon gericht. Wij in Nederland zijn nog al geneigd, met ons strak regisserend ruimtelijke-ordening-gedrag, de grond naar onze wensen te plooien. En toch zal de grond waarop wij wonen en leven ons toch ook iets meegeven? Of niet?Om dit te kunnen onderzoeken, heb ik een onderzoeksterrein uitgekozen waar twee uitgesproken typen grond in één gebied bij elkaar komen. Heb gekozen voor Drenthe, hier tref je veengrond en zandgrond aan, waar intensief in/op is gewerkt en geleefd.

Wanneer je in een atlas kijkt en je ziet Nederland van boven af, dan valt meteen op dat in de provincie Drenthe merkwaardig lijnen lopen. Het lijkt net of er tekeningen zijn gemaakt: kaarsrechte vakken met daarnaast kronkelende lijnen. Dit “lijnenspel” is een prachtige weergave van waar zandgrond en waar veengrond is.

Veen en de mens

De vervener woonde vaak in een schamele hut, die ze vaak in 1 nacht hadden opgezet. Er gold een regel; wanneer er voor zonsopgang rook uit de schoorsteen kwam, dan mocht je huis blijven staan en had je ‘recht van wonen’ (te lezen in ‘Publieke Werken’ van Thomas Rooseboom). Het werken in het veen was zwaar en eentonig, met kromme rug stonden hele groepen het veen te steken en te stapelen. Elke dag dezelfde handeling. En als het veen afgegraven was, dan verplaatste de hele handel zich. Men verhuisde mee met het werk. (kaart met “veen bewerkingsrichtingen volgt”).

Zand en de mens

Op het zand woonden mensen in eenvoudige boerderijen; keuterboertjes. Ze probeerden zo zelfvoorzienend mogelijk te zijn, met oogst van eigen land en een geit voor de melk (ook wel armeluiskoe genaamd). De huizen waren van hout/steen met een woonhuis en daarachter de stal. Zij hadden gemiddeld grote gezinnen en leefden om en op de boerderij. Zij bewerkten het land en hielpen ook mee met de vervening. Het werk dat ze deden was afwisselend; van de zeis slijpen, het land ploegen tot veen afsteken.

Mens als bouwwerk

(kader) een fotoreportage in het magazine Colors. Hierin werden een aantal handen gefotografeerd uit verschillende beroepen. De visslachter heeft een verdikking bij zijn middelvinger, eerste kootje. Terwijl de persoon die piano speelt, vierkante toppen heeft zodat deze nog beter de toetsen als hamers kan raken. Hierin komt prachtig naar voren, dat een (repeterende) handeling de bouw van je lichaam kan vormen. (kader).

De mens wordt hier beschouwt als bouwwerk, uit bepaalde streek en van bepaalde grond. Met al haar verschijningsvormen. Wanneer iemand uit van het veen praat, dan speelt zich een ander schouwspel af dan wanneer iemand van het zand praat. Dit is een belangrijk onderdeel van het waarnemen van mens-grond relatie.

Het bouwwerk als kunstwerk

Met de insteek hoe het bouwwerk ‘de mens’ zich heeft gevormd op het zand en hoe op het veen, is er een aantal gesprekken geweest. Waaronder een opname (filmpje) als input voor een kunstwerk bij de gereconstrueerde plaggenhut bij Nieuw Balinge. José Post, Evert Sok en Albert Wielink zijn hier geïnterviewd. Hierin kwamen mooie karakteristieken naar voren zoals de taal, lichaamstaal, de wijze van handelen en de lichaamsbouw.

Aanvankelijk zou het interview en het filmmateriaal enkel als input dienen voor een beeld/kunstwerk. Gaandeweg blijkt dat er prachtig beeldmateriaal op deze wijze verzamelt kan worden. De bezoeken, interviews en het filmmateriaal (input) zijn waardevol op zichzelf. De wens ontstaat om met elkaar (Baufrau en Plaatselijk belang Nieuw-Balinge) een documentaire te maken. Een documentaire over de ‘mens als bouwwerk’ - in het zand en veen. Dit najaar schrijf ik het script voor de documentaire en wil samen met Welzijn Midden-Drente verschillende groepen en dorpen benaderen met mijn voorstel en vragen om hun medewerking.

Graftrommels

Graftrommel

Graftrommel

Graftrommel

ook in het NL, zie hierna

Gravedrums are unknown to a lot of people. Still they are there on several cemeteries, mainly in the province of Overijssel. A gravedrum is made out of tin or zinc with a glass panel, mostly with a coronet of little flowers from porcelain.

Mortuary (cultural) heritage

A cemetery is a place where, for ages people said goodbye to their love-ones. The final bed ground had several shapes and designs; sculpted gravestones and tombstones, wooden croses and drums. The visual and the chosen material, where of influence of how people refered to death. This was defined by the religious and medical development. Fortunately the taboo, seeing dead and cemeteries as cultural heritage, is broken through and there is more interest for the history of mortuary.

Grave drums in Overijssel

Grave drums exist also on cemeteries in the provence of Overijssel. Mostly they are not placed at the tombstone as in the provence of South East-Friesland, but they are used as an alternative of a gravestone of cross. The reason why, should me looked into (is it ouf of poverty?).

Symbolism and atmosphere

The cemetery in Veenhuizen is a beautifull place, to see all the different kind of shapes of graves at ones. Here you can see clearly how the grave drums are different. The round shape, the black colour; it is obviously present between the gravestones from brick and crosses from wood. It also reminds of something intimate, something personal and private; something that is dear to you and you want to keep and as long as you can. This drum preserves something sweet, something fragile.

Grave drums as art

The shape and the atmosphere about the grave drum is excellent for making art. Todays grave drums by visual artists, presented in a travelling exhibtion. This will be of a great interest for the mortuary and historical heritage of Overijssel. Ask people to look again to these grave drums, especially because a lot of them do’nt know its existence. A drum still used to remember our loved ones.

This exhibition will show:

- mortuary heritage in Holland/Overijssel

- grave drums (Overijssel)

- grave drum as art

Graftrommels zijn voor veel mensen onbekend. Toch staan ze op diverse begraafplaatsen, met name in de provincie Overijssel. Een trommel is gemaakt van blik of zink met een glasplaat, veelal met een krans van porceleinen bloemetjes.

Funerair (cultureel) erfgoed

Een begraafplaats is een plaats waar al eeuwenlang afscheid wordt genomen van dierbare overledenen. De laatste rustplaats had verschillende vormen; gebeeldhouwde gedenktekens en zerken, tombes, houten kruizen en trommels. De beeldtaal en het gekozen materiaal waarin het werd uitgevoerd, waren onderhevig aan hoe men omging met de dood. Dit werd weer bepaald door religieuze en medische ontwikkelingen. Gelukkig is het taboe omtrent de dood en omtrent begraafplaatsen te zien als cultuurbezit, doorbroken en is er meer aandacht voor de funeraire geschiedenis.

Graftrommels in Overijssel

Graftrommels komen ook voor op de begraafplaatsen in Overijssel. Veelal zijn ze hier niet bijgezet zoals in Zuidoost-Friesland, maar zijn ze als alternatief van een grafzerk of kruis gebruikt. De reden hiervoor zou onderzocht dienen te worden (is het uit armoe dat de trommel op deze wijze werd gebruikt?).

Symboliek en sfeer

De begraafplaats in Veenhuizen is een mooie plek om de diverse vormen van graven in één beeld te zien. Hier kan je goed zien hoe de graftrommels zich onderscheiden. De ronde vorm, de zwarte kleur, het valt op tussen zerken van steen en kruizen van hout. Het roept ook iets intiems op, iets persoonlijk; iets wat je dierbaar is wil je bewaren en zo lang mogelijk bij je houden. Deze trommel bewaard iets liefs, iets teers.

Graftrommel als kunstobject

De vorm en de sfeer rondom zo’n trommel kan uitstekend werken als kunstwerk. Hedendaagse graftrommels door kunstenaars benaderd, tentoongesteld in een reizende tentoonstelling. Dit zal direct aandacht schenken aan de funeraire cultuur en historisch erfgoed van Overijssel. Maar ook mensen vragen opnieuw te kijken naar deze in vergetelheid geraakte trommel. Een trommel die nog steeds gebruikt wordt om onze dierbaren te herdenken.

Deze tentoonstelling zou er uit kunnen bestaan, dat het iets laat zien over de

- funeraire cultuur in Nederland/Overijssel

- graftrommels in het bijzonder (Overijssel)

- graftrommel als kunstwerk

Oude ijsbaan / old game rink, Deventer

in het NL, hierna

Memorandum Old Iceskate rink; making art for the glorious former Deventer Iceskate rink (Rembrandtkade 195). One of Dutch first game tracks.

That skating rink is in the past, a honourable ‘Old skating rink’. The curves of the track are still visable and there is also a piece of the grandstand standing. It won’t take long, that also these traces of the old days will be gone too. This is the new location for houses, the project is called “Park Zandweerd”.

“All traces regretful erased, unless….. “ The old Deventer Skating rink gets his respectful goodbye it deserves. Because this rink makes the hearts from old Deventer citizens and iceskate fans beat faster. The old rink is a monument of an age.

OK, een Memorandum. But how?

As the last of the Mohikans, the grandstand is still standing. Wouldn’t it be marvelous if we give this grandstand new grandeur, a second life?

Old game rink, Deventer

This second life can be as a memorandum, to keep and preserve the soul of this remarkable construction building. The typical part of the ice rink are: de shape from above and the size and shape from the grandstand. (I remember, as a child of seven, that at first you saw the car graveyard and than when you make a turn you could see serious large buildings with a kind of circus add to it (these where sponsor flags on top of the grandstand).

Monument

A monument (new existance), but how? In the primal shape of the grandstand!

This primal shape is the basis of the art peace and could be an existing monument by taking away all the extra side walls and just preserve the framework. Or to rebuilt in ceramics the whole thing and keep the grandstand function.

The grandstand is for every Deventer citizen a shape they know. It would be very nice if the new tenants of Park Zandweerd, could relife the former iceskate rink on top of the grandstand.

Primal grandstands on location

During the festivities (for example first shovel in the ground) there will be twenty wooden primal grandstand shapes on the terrein. On top of these objects there will be big lights, representing the cheering audience. This is the farewell moment, a very last thank you and goodbye to the old iceskate rink. And the transition also from old to new fucntion.

Together with this farewell moment there are three other locations in Deventer involved:

- Bergkerk (church for art exhibitons)

- Rondeel (architecture centre)

- SIED-gebouw (Old Industriel Heritage Deventer)

Ode aan de Oude IJsbaan; naar een kunstwerk voor de roemruchte voormalige Deventer ijsbaan aan de Rembrandtkade 195. Een van Nederlands eerste wedstrijdijsbanen.

Die IJsbaan is inmiddels een voormalige IJsbaan, een eerbiedwaardige ‘Oude IJsbaan’. De rondingen zijn nog zichtbaar, en er staat nog een deel van de tribune. Het duurt niet lang meer of ook die sporen zijn verdwenen, met de komst van het prestigieuze woonproject Park Zandweerd.

Alle sporen jammerlijk weggevaagd, tenzij… de Oude Deventer IJsbaan de ode krijgt die het verdient. Want de Oude IJsbaan doet Deventenaren en schaatsliefhebbers het hart sneller slaan. De Oude IJsbaan is een monument van een tijdperk.

OK, een Ode. Maar hoe?

De tribune staat er nog als een laatste der Mohikanen verweesd op het terrein. Wat zou het fantastisch zijn als we juist die tribune nieuwe grandeur geven, een tweede leven.

Oude ijsbaan / old game rink, Deventer

Dit tweede leven kan in de vorm van een monument, het behouden en laten voortbestaan van de ziel van dit bijzondere bouwwerk. De typische en herkenbare delen van de ijsbaan zijn: de vorm van boven afgezien en de omvang en omtrek van de tribune. (ik kan me nog herinneren dat je eerst de autosloperij zag en dan wanneer je de bocht omging er rijzige ernstige vormen (gebouwen) opdoemden met een soort ‘circus-randje’; dit waren de vlaggen en sponsorborden.)

Monument

Een monument (nieuw bestaan), maar hoe? In de oervorm van ‘De Schaatstribune’. Deze oervorm is de basis voor dit kunstwerk en kan een blijvend monument worden door al het overbodige weg te halen en enkel de stoere poten met tribunezitplekken (het geraamte) te laten staan. Of het geheel opnieuw opbouwen in keramiek met de tribunefunctie bewaard.

De tribune is een voor iedere Deventenaar herkenbare vorm. Het zou dan ook fantastisch zijn als de (nieuwe) (buurt)bewoners van Park Zandweerd het voormalige ijsbaanterrein en daarmee hun woonomgeving vanaf deze tribune kunnen herbeleven.

Oertribunes op het terrein

Tijdens een feestelijke opening (bijvoorbeeld eerste schop in de grond) zullen als Ode aan de Oude IJsbaan een twintigtal oertribunes in de vorm van houten staketsels hun plek op terrein krijgen. Bovenop de stoere bouwsels wijzen lichtbundels omhoog, als een juichend publiek met de handen in de lucht. Dit moment is gelijk een afscheid en allerlaatste groet aan de ijsbaan en daarmee ook een overgang (overdracht) van ijsbaan en verlaten veld tot toplocatie om te bouwen en te wonen.

Behalve op het terrein is het plan de Ode op drie andere plekken vorm te geven:

- In de Bergkerk

- In het Rondeel

- In het SIED-gebouw

Die IJsbaan is inmiddels een voormalige IJsbaan, een eerbiedwaardige ‘Oude IJsbaan’. De rondingen zijn nog zichtbaar, en er staat nog een deel van de tribune. Het duurt niet lang meer of ook die sporen zijn verdwenen, met de komst van het prestigieuze woonproject Park Zandweerd.

Alle sporen jammerlijk weggevaagd, tenzij… de Oude Deventer IJsbaan de ode krijgt die het verdient. Want de Oude IJsbaan doet Deventenaren en schaatsliefhebbers het hart sneller slaan. De Oude IJsbaan is een monument van een tijdperk.

OK, een Ode. Maar hoe?
De tribune staat er nog als een laatste der Mohikanen verweesd op het terrein. Wat zou het fantastisch zijn als we juist die tribune nieuwe grandeur geven, een tweede leven.

Oude ijsbaan / old game rink, Deventer

Dit tweede leven kan in de vorm van een monument, het behouden en laten voortbestaan van de ziel van dit bijzondere bouwwerk. De typische en herkenbare delen van de ijsbaan zijn: de vorm van boven afgezien en de omvang en omtrek van de tribune. (ik kan me nog herinneren dat je eerst de autosloperij zag en dan wanneer je de bocht omging er rijzige ernstige vormen (gebouwen) opdoemden met een soort ‘circus-randje’; dit waren de vlaggen en sponsorborden.)

Monument
Een monument (nieuw bestaan), maar hoe? In de oervorm van ‘De Schaatstribune’. Deze oervorm is de basis voor dit kunstwerk en kan een blijvend monument worden door al het overbodige weg te halen en enkel de stoere poten met tribunezitplekken (het geraamte) te laten staan. Of het geheel opnieuw opbouwen in keramiek met de tribunefunctie bewaard.

De tribune is een voor iedere Deventenaar herkenbare vorm. Het zou dan ook fantastisch zijn als de (nieuwe) (buurt)bewoners van Park Zandweerd het voormalige ijsbaanterrein en daarmee hun woonomgeving vanaf deze tribune kunnen herbeleven.

Oertribunes op het terrein
Tijdens een feestelijke opening (bijvoorbeeld eerste schop in de grond) zullen als Ode aan de Oude IJsbaan een twintigtal oertribunes in de vorm van houten staketsels hun plek op terrein krijgen. Bovenop de stoere bouwsels wijzen lichtbundels omhoog, als een juichend publiek met de handen in de lucht. Dit moment is gelijk een afscheid en allerlaatste groet aan de ijsbaan en daarmee ook een overgang (overdracht) van ijsbaan en verlaten veld tot toplocatie om te bouwen en te wonen.

Behalve op het terrein is het plan de Ode op drie andere plekken vorm te geven:
- In de Bergkerk
- In het Rondeel
- In het SIED-gebouw

Bouwbord

Bouwbord

Voor de toekomstvisie Deventer 2030 zijn diverse groepen mensen en individuen gevraagd een bijdrage te leveren. Het Kunstenlab in Deventer vraagt beeldend kunstenaar Baufrau om haar visie.

In Deventer 2030 start niet de woningbouwcorporatie maar de buurt zelf de herstructurering. Mensen zijn makers en dragers van hun eigen buurt en geven aan welke huizen er gesloopt moeten worden en welke opgeknapt. Het woord herstructurering bestaat dan ook niet meer, maar heet iets van …. opknap- of onderhoudsbeurt…

Inspiratie/ergenis
De bouwborden aan het begin van herstructureringswijken, tonen plaatjes van overgelukkige mensen of prachtige slogans. Baufrau heeft zich al vaker afgevraagd hoe deze manier van communiceren en display zich heeft ontwikkeld. Natuurlijk wil de woningbouwcorporatie of gemeente dat er gelukkige mensen (terug) komen wonen. Alleen wanneer je daadwerkelijk een kijkje neemt in de buurt, dan komt het beeld op de voorkant niet (altijd) overeen met het dagelijks leven dat zich in deze buurt of wijk afspeelt. De foto heeft dus meer iets weg van een wens of droom van de woningbouwcorporatie.

Beeld uitgevoerd
Als beeld wil Baufrau de achterzijde van het bouwbord laten zien. Deze achterzijde laat de schragende, dragende constructie van het bouwbord zien. Deze achterzijde staat symbool voor de mensen in de buurt. Het constructieve lijnenspel aan de achterzijde is interessant en is nodig om het ‘beeld’ aan de voorzijde te kunnen dragen. Het beeld aan de voorzijde en hetgeen zich afspeelt aan de achterzijde komt vaak niet overeen.

Periode: najaar 2008.
Plaatsing: met de voorzijde tegen de Waag aan, op de brink in Deventer + Lebuinuskerk Nieuwjaarsborrel + Kunstenlab Deventer.
Afmetingen: 3 meter breed x 4 meter diep x 4 meter hoog.